Een inte­res­san­te blik op FRICTION door Dagmar Teurelincx voor e‑tcetera.

Sophia Rodriguez’s FRICTION departs from the hypo­the­sis that fric­ti­on bet­ween indi­vi­du­als is dis­ap­pe­a­ring in our con­tem­po­ra­ry, capi­ta­list soci­e­ty, becau­se of the com­mon asso­ci­a­ti­on of fric­ti­on with resis­tan­ce and con­flict. In attemp­ting to ensu­re that eve­ry­thing runs smoot­h­ly, we tra­de proxi­mi­ty for cold­ness. FRICTION explo­res whe­ther deli­be­ra­te­ly pro­vo­king fric­ti­on bet­ween peo­p­le is a way to rid them of psy­cho­lo­gi­cal and cul­tu­ral dif­fe­ren­ces, which often get in the way of con­nec­ting with others. While Rodriguez’ ambi­ti­ons are hyper rele­vant and impor­tant, the resul­ting per­for­man­ce is a wate­red-down ver­si­on of them. 

Pieter T’jonck dook diep in FRICTION en pen­de zijn erva­ring neer in een mooie recen­sie.

Wrijvingen: ze zijn over­al. We erge­ren ons aan de ene, we haten de ande­re. Maar we zwij­gen. We zwij­gen zelfs tegen­over ons­zelf: wat niet kan en waar­om, we wil­len er niet aan. Sophia Rodriguez pakt het beest bij de horens in ​‘Friction’. Ergens tus­sen the­ra­pie en the­a­ter bevraagt ze onze schaam­te tegen­over wrij­vin­gen. Wat is er mis met een beet­je tegen elkaar op of aan schu­ren? Die vraag blijft hangen.