Residenties

• 23.02 > 28.02.2026
• 12.01 > 17.01.2026

“All women have a built-in grain of inde­struc­ti­bi­li­ty. And men’s task has always been to make them rea­li­ze it as late as pos­si­ble.” (Sans Soleil, Chris Marker) 

Wereldwijd krijgt min­stens één op de drie vrou­wen te maken met fysiek en/​of sek­su­eel geweld omdat ze vrouw zijn. Voor dit geweld vin­den we als maat­schap­pij maar geen reme­die. Integendeel, in deze reac­ti­o­nai­re tij­den is dit geweld aan een revi­val of zelfs her­von­den ver­heer­lij­king toe. Wereldwijd is er een dui­de­lij­ke terug­slag tegen vrou­wen­rech­ten en ‑bescher­ming, met een groei­en­de miso­gy­nie zowel onli­ne als offli­ne. Om hun domi­nan­tie te kun­nen hand­ha­ven, moe­ten patri­ar­cha­le en con­ser­va­tie­ve krach­ten de onder­druk­king van en het geweld tegen vrou­wen in stand hou­den en inten­si­ve­ren. In de komen­de twee jaar doe ik onder­zoek naar de artis­tie­ke repre­sen­ta­tie van gen­der gere­la­teerd geweld en van de maat­schap­pe­lij­ke struc­tu­ren en dyna­mie­ken die dit geweld moge­lijk maken. Ik onder­zoek hoe kunst poten­ti­eel een plek kan bie­den aan de zoek­tocht naar gerech­tig­heid, voor en met slachtoffers/​overlevenden, en voor en met omstaan­ders en daders. Daartoe wil ik bestaan­de en nieu­we artis­tie­ke metho­do­lo­gie­ën onder­zoe­ken die het geweld regi­stre­ren, en ver­vol­gens tools en kaders ont­wik­ke­len die uit­no­di­gen tot alter­na­tie­ve ver­beel­ding- finaal met het oog op een trans­for­ma­tie van de tra­di­ti­o­ne­le dyna­mie­ken rond­om gen­der-gere­la­teerd geweld tegen vrou­wen, bin­nen het intiem-per­soon­lij­ke en het publiek-maat­schap­pe­lij­ke domein.