Femke Stallaert/​Amanda Bavo schrijft en brengt num­mers op basis van kran­ten­ar­ti­kels, een prak­tijk waar ze onge­veer tien jaar gele­den mee begon en die haar nooit heeft los­ge­la­ten. Ze brengt het gezon­gen nieuws als soci­aal bind­mid­del en als tegen­gif voor de angst die ons uit elkaar drijft. Ze bege­leidt zich­zelf op syn­the­si­zer en zingt ook zelf. Ze staat hele­maal alleen op het podi­um. Eenzaam. Die een­zaam­heid staat sym­bool voor de een­zaam­heid die ze als mens voelt wan­neer ze over de wereld leest. Alsof ze daar niet toe behoort. Alsof die niet echt is. Dissociatie noe­men ze dat, geloof ik. Alsof ze naar een film kijkt in een taal die ze niet spreekt. Ze denkt dat dat gevoel voor velen her­ken­baar is en dat velen dat samen met haar voe­len. Dat maakt het dan weer min­der eenzaam.