Renée Goethijn (°1987, BE, zij/​haar) volg­de de makers­op­lei­ding aan het Ritcs School of Arts in Brussel. Ze tast er de gren­zen af tus­sen the­a­ter en beel­den­de kunst. Ze maakt beel­den­de, absur­de voor­stel­lin­gen, waar­bij de sce­no­gra­fie vaak de kern van de voor­stel­ling vormt. Zo cre­ëert ze bizar­re paral­lel­le wer­ke­lijk­he­den die de prin­ci­pes en mecha­nis­men bloot­leg­gen die onze maat­schap­pe­lij­ke rea­li­teit stu­ren en bepalen.

Sinds haar afstu­de­ren bestaat Renée’s artis­tie­ke werk uit een voort­du­ren­de wis­sel­wer­king tus­sen een indi­vi­du­eel par­cours, col­lec­tie­ve prak­tij­ken en ande­re samenwerkingsverbanden. 

Tijdens haar oplei­ding wer­den al kor­te eigen cre­a­ties gepro­gram­meerd op ver­schil­len­de fes­ti­vals: Dark Tourism (2011) speelt o.a. op de Cultuurmarkt in Antwerpen en Kier (2012) toont ze op het Kipfestival in Gent. Haar drie­luik To get pro­per­ly con­fu­sed you have to put your head underwater/​Ufo ​’s/​Two things to do and two more things to do werd gese­lec­teerd voor TAZ Jong Werk (2013).

Na haar afstu­de­ren kreeg ze een jaar onder­dak in KcnOna bin­nen een jon­ge makers-tra­ject. Daar werk­te ze oa. mee aan Katja Dreyers Kroniek (2013) en sloot af met een eigen cre­a­tie Reconstruction of the day I left (2014). In 2013 was ze ook gast­spe­ler en –maker bij Bookers&Hookers.

Samen met een aan­tal ande­re ex-Ritcsers richt­te ze in 2014 K.A.K. op. Een hori­zon­taal ver­bond van 16 the­a­ter­ma­kers, knut­se­laars, den­kers en ande­re sjoe­me­laars, op zoek naar ande­re vor­men van cre­a­tie, pre­sen­ta­tie en col­lec­ti­vi­teit. K.A.K. cre­ëer­de zowel voor­stel­lin­gen, een­ma­li­ge the­a­tra­le gebeur­te­nis­sen, ses­sies als ont­moe­tin­gen. Met K.A.K. maak­te zij de afge­lo­pen jaren oa. Office de Tourisme/​Agence de Voyage (2016), Life, Death and Television (2018), Snøw (2019), The Unheard (2020),…

Bij KWP maak­te ze in co-regie met Dries Gijsels No Use For Binoculars (2015 copro­duc­tie: Monty, C‑mine) en Totally (2017 — copro­duc­tie: Monty, C‑mine, dethe­a­ter­ma­ker). Zelf maak­te ze er MANNAHATTA (2022, copro­duc­tie: Viernulvier & LOD Muziektheater, C‑takt, Antigone en de Grote Post) en 4 Women Getting Sick (2025 — copro­duc­tie: Kaaitheater, Viernulvier, Antigone, C‑takt/​Beyond the black box).

Daarnaast werk­t ze gere­geld als (eind-)regis­seur in opdracht voor ver­schil­len­de gezel­schap­pen en hui­zen. Met Compagnie Barbarie en Theater Stap maak­te ze de voor­stel­ling Mise en Place bij HetPaleis, Bronks en Kopergietery (2021), ze deed de regie van en schreef mee aan Wezen van Maxime Waladi bij Fabuleus en Action Zoo Humain (2023) en werk­te mee als coach aan Jackie van Lien Wildemeersch bij Theater Malpertuis (2023). Verder deed ze de eind­re­gie voor Studio Sheherazade van Haider Altimimi en Gorges Ocloo (2018), What The God van Anouk Friedli en Guus Diepenmaat (2021), Voorjaarsontwaken van Wolf Wolf (2022), Spindle van Oona Libens (2022), De Puberfluisteraar en Jeanne van Sanderijn Helsen & De Studio (2023−2025), Piéton van Kenneth Berth/​Het nieuw­ste­de­lijk & De Spil (2024), Residu van Menzo Kircz en Eleonore Van Godtsenhoven (2024), Oh Deer van Gina Beuk & Bronks (2024), Wavelength van Haider Al Timimi en Lucius Romeo-Fromm & Antigone (2026).

Ook maakt ze de par­ti­ci­pa­tie­ve per­for­man­ce Soep Opera in samen­wer­king met Katinka de Jonge (2022) ikv Openbare Werken in Viernulvier.

Renée is ver­der ook actief bin­nen Kloppend Hert waar­bin­nen ze één van de vas­te bege­lei­ders is van het artis­tiek plat­form Jong Gewei en werkt ze als docent en vak­hoofd aan de dra­­ma-oplei­­ding van het RITCS.