Ondanks zijn diplo­ma in de beel­den­de kun­sten, raak­te Diederik Peeters al snel ver­strikt in de podi­um­kun­sten. Hij duikt regel­ma­tig op in het werk van col­le­ga-kun­ste­naars, kien ver­momd als acteur, per­for­mer of artis­tiek klank­bord. Meestal cre­ëert hij ech­ter lie­ver zijn eigen artis­tie­ke brouw­sels en dat vaak in samen­wer­king met zorg­vul­dig uit­ge­ko­zen hand­lan­gers. Doorheen de jaren pleeg­de Peeters uit­een­lo­pen­de voor­stel­lin­gen en per­for­man­ces, waar­on­der Chuck Norris doesn’t sleep, he waits, Red Herring en Apparitions. Peeters staat bekend om zijn patho­lo­gi­sche voor­lief­de voor ver­war­ring: in zijn werk wordt de notie van een vas­te, onver­an­der­lij­ke wer­ke­lijk­heid con­se­quent onder­gra­ven. Absurditeiten en tegen­strij­dig­he­den sta­pe­len zich op en ont­hul­len een uni­ver­sum in voort­du­ren­de trans­for­ma­tie, waar niets is wat het lijkt. In zijn voor­stel­lin­gen — die tel­kens een ster­ke visu­e­le inslag heb­ben — tast hij graag de gren­zen van de the­a­ter­ma­chi­ne af en plaatst hij sce­no­gra­fie, geluid en licht vaak cen­traal als dra­ma­tur­gi­sche bouw­ste­nen. Met Confabulations, zijn meest recen­te pro­ject, zet Peeters zijn onder­zoek naar illu­sie, per­cep­tie en het onzicht­ba­re ver­der. Deze keer gebruikt hij de geschie­de­nis en moge­lij­ke toe­kom­sten van de psy­chi­a­trie en onze kijk op men­ta­le gezond­heid in het alge­meen als toe­gangs­poort tot zijn artis­tie­ke dool­hof. Samen met Kate McIntosh en Hans Bryssinck richt­te hij SPIN op, een Brussels plat­form voor artis­tie­ke reflec­tie en onder­steu­ning. Daarnaast was hij, samen met Anna Czapski, ver­bon­den aan KASK / School of Arts in Gent (BE) voor het onder­zoeks­pro­ject Futurology of Cooperation. Af en toe duikt hij ook op in edu­ca­tie­ve con­tex­ten aan kunstho­ge­scho­len en universiteiten.