Residenties

• 02.03 > 07.03.2026

Drie pul­se­ren­de licha­men bewe­gen zich door een laby­rin­ti­sche wereld van por­ta­len en flash­backs, waar­in rit­mes en bewe­gin­gen uit het ver­le­den weer­klin­ken. Ze gra­ven begra­ven geschie­de­nis­sen op en halen her­in­ne­rin­gen boven die gene­ra­ties lang in hun spie­ren zijn opge­sla­gen. Metalen con­struc­ties bewe­gen om hen heen – ze ver­de­len, beper­ken en omslui­ten hen. Hun rus­te­lo­ze licha­men pro­be­ren zich een weg te banen door kron­ke­len­de paden, ter­wijl ze lang­zaam besef­fen: het voelt als­of we hier eer­der zijn geweest. Vroegere arbeids­struc­tu­ren gol­ven door het heden, onder­wer­pen de licha­men, maar maken ze ook wak­ker. Hoe kun­nen ze ont­snap­pen aan de struc­tu­ren die hen keer op keer heb­ben beperkt?

TIMEAFTERTIME is een voor­stel­ling die onder­zoekt hoe vroe­ge­re en hui­di­ge arbeids­pa­tro­nen zijn geba­seerd op gesto­len tijd van uit­ge­bui­te licha­men. Hoe bepa­len deze arbeids­struc­tu­ren wiens tijd wordt gewaar­deerd en wiens licha­men wor­den gemo­to­ri­seerd? Als we ons ver­zet­ten tegen en de sys­te­men ver­sto­ren die onze tijd afne­men, kun­nen we dan opnieuw beden­ken hoe we men­se­lij­ke levens waar­de­ren bui­ten de eco­no­mi­sche output?