STAPLES

Residenties

  • 22.06 > 26.06.2026


Samen met Eimi Leggett en Géraldine Haas keert Nathaniel terug naar hun prak­tijk van het schrij­ven van heden­daag­se danschoreografie.

STAPLES is een kader van vijf dan­sen, geschre­ven naast num­mers waar­mee Nathaniel opgroei­de in Corpus Christi, Texas. Deze main­stream, coun­try- en tras­hy’ num­mers roe­pen een affec­tie­ve con­text op waar­aan Nathaniel wan­ho­pig wil­de ont­snap­pen; ze dra­gen vor­men van toe­be­ho­ren aan via nati­o­na­lis­me, patri­ot­tis­me en con­su­men­tis­me. Tegelijkertijd ver­tol­ken deze num­mers het gevoel van thuis. Deze tegen­strij­dig­heid biedt Nathaniel een ingang om nóg een gebaar te maken dat kri­tiek levert op Americana, wit­heid, iden­ti­teit en de leeg­te die inhe­rent is aan het Amerikaans neo­li­be­ra­le simulacrum.

Om deze con­text aan te pak­ken, put Nathaniel uit hun onder­zoek Infrastructure of Ghosts, dat hen in 2021 bestu­deer­de bij a.pass. Dit is een op bewe­ging geba­seerd soma­tisch onder­zoek, gericht op een spe­cu­la­tie­ve, zin­tuig­lij­ke rela­tie met het onzicht­baar gemaakte.

Nathaniel put daar­naast uit de for­me­le opvat­tin­gen over dans zoals beschre­ven door Paz Rojo in haar boek To dan­ce in the Age of No Future’. In 2023 leid­de Nathaniel een onder­zoeks­groep, The terms of dan­ce, om samen te komen rond het boek van Paz en de vol­gen­de vraag te behan­de­len: hoe ont­staat dans op haar eigen voor­waar­den in een per­for­ma­tie­ve con­text? Een dans van mineu­re geba­ren en zwak­ke taal. Een ruw semi­o­tisch mate­ri­aal” (Paz), of een voe­lend ding — wat wel­licht door Lepecki is gezegd, maar mis­schien ook door Moten. Nathaniel stelt zich een dans en de vor­men waar­in deze beweegt voor als een diep door­voeld, onper­soon­lijk opper­vlak; mis­schien een ande­re manier om het te zeg­gen: een volksdans(?).

Door deze drie ele­men­ten samen te bren­gen — Americana-kri­tiek, haun­t­olo­gi­sche spe­cu­la­tie­ve soma­tiek en for­me­le dan­sen — duikt Nathaniel gedu­ren­de één week bij Kunstenwerkplaats opnieuw in het schrij­ven van heden­daag­se danschoreografie.