Er is een plek waar alles lekt en drup­pelt. Er is een plek waar din­gen niet zijn wat ze lij­ken. Er is een plek waar alles op het punt staat om te ver­an­de­ren in iets anders. Een plek waar alles zijn adem inhoudt. Waar de rela­ties tus­sen oor­zaak en gevolg, levend en niet-levend, kunst­ma­tig en natuur­lijk, onze­ker en grie­ze­lig zijn. Verschillende land­schap­pen lij­ken snel weer in elkaar over te lopen. Ze ver­an­de­ren tus­sen moe­ras­sen, ber­gen, onder­grond­se grot­ten en bac­te­rie­cul­tu­ren. Ze smel­ten, ver­an­de­ren en ver­men­gen zich, ze komen vast te zit­ten in ein­de­lo­ze besmet­te lus­sen tot­dat ze oplos­sen, uit­een­val­len, mok­ken en mor­sen. Onzichtbare krach­ten spe­len een hoofd­rol: voch­tig­heid,
gol­ven, zwaar­te­kracht en het elek­tro­mag­ne­ti­sche veld wor­den een drij­ven­de kracht, en iets een­vou­digs als cau­sa­li­teit wordt een magi­sche aangelegenheid.