Residenties

• 09.02 > 14.02.2026

Wanneer een clown in een paleis gaat wonen,
wordt hij geen sul­tan.
Nee, het paleis ver­an­dert in een cir­cus.
(Turks gezeg­de)

Welkom in een bac­cha­naal van uit­zin­ni­ge weel­de en slui­me­ren­de angst. In een gewa­pen­de bun­ker – tege­lijk paleis en pret­park – maken twee excen­trie­ke, terug­ge­trok­ken figu­ren zich op voor een laat­ste schrans­par­tij, aan de voor­avond van de revo­lu­tie. Buiten beukt de menig­te op de muren, bin­nen vloeit de wijn rij­ke­lijk. Alles is in bewe­ging, niets staat stil. De muziek speelt nog, maar onder de maat schuift de grond al weg.

Theatermaker Lieselot Siddiki cre­ëert een zin­tuig­lij­ke per­for­man­ce over erf­ge­na­men van over­vloed en wan­trou­wen, die zich vast­rij­den in een ver­wron­gen heden. Zijn het des­po­ten van een ster­ven­de orde of ver­dwaal­de zie­len in des­il­lu­sie? Angst is hun drij­ven­de kracht: voor besmet­ting, voor ruis, voor ver­lies van hië­rar­chie, voor de wereld daar­bui­ten. En uit angst groeit geweld.

Ze ver­slin­den copi­eu­ze hoe­veel­he­den, onver­za­dig­baar als Gargantua. Honger en dorst wor­den ritu­e­len. Ze ver­kle­den zich, spe­len heer­ser en slacht­of­fer, her­ha­len geschie­de­nis tot ze wer­ke­lijk­heid wordt. Ze zijn afsto­te­lijk en ver­lei­de­lijk tege­lijk. Tussen de dam­pen­de scho­tels weer­klin­ken sona­tes van Wolfgang Amadeus Mozart: hel­der, speels, bij­na kin­der­lijk. De muziek bekoort en sust, maar onder de ele­gan­te struc­tu­ren woe­kert onrust. Harmonie wordt kramp­ach­tig bewaakt ter­wijl dis­so­nan­tie zich al aandient.

SCHWEINEREI func­ti­o­neert als een car­na­val: een tij­de­lij­ke ophef­fing van orde en rang. Een uit­bun­di­ge ver­kleed­par­tij waar­in machts­ver­hou­din­gen kan­te­len en mas­kers vast­groei­en aan gezich­ten. Het para­dijs blijkt een ver­gul­de kooi, zorg­vul­dig in scè­ne gezet. Onder prui­ken en por­se­lein bor­relt paranoia.

De tekst wordt geschre­ven door Barbi Marković, die bekend­staat om haar scher­pe, speel­se en ont­re­ge­len­de stijl. Met een niets­ont­zien­de pre­ci­sie fileert ze de mythe van macht, scha­kelt ze tus­sen iro­nie en drei­ging, en legt ze de bar­sten bloot ach­ter glan­zen­de façades.

SCHWEINEREI is een voor­stel­ling over het ein­de van een wereld­or­de – en wat erna komt. Een spie­gel voor onze tijd, waar­in deca­den­tie en revo­lu­tie elkaar omhel­zen. Want wat gebeurt er als over­daad onbe­dwing­baar wordt? Als het para­dijs rot blijkt van­bin­nen? De geschie­de­nis leert: waar deca­den­tie bloeit, klopt de revo­lu­tie aan de deur.