In de wil­der­nis, wan­neer ze gecon­fron­teerd wor­den met de natuur en de wil­der­nis, geï­so­leerd van door men­sen gecre­ëer­de omge­vin­gen, spre­ken veel men­sen over de nede­ri­ge erva­ring van het ver­lies van hun ego. In de wil­der­nis zijn wij niet nodig om din­gen te laten gebeu­ren, aan­ge­zien tal van ande­re krach­ten, plan­ten, die­ren, ver­schil­len­de soor­ten, het kli­maat en natuur­lij­ke pro­ces­sen zich met of zon­der ons vol­trek­ken. Wij ver­zet­ten ons tegen en wei­ge­ren sys­te­men die men­sen hun aan­dacht, tijd en duur­za­me ver­bon­den­heid ontnemen.

Met de hui­di­ge hyper­in­stru­men­ta­li­se­ring en toe-eige­ning van ​‘alles’ is er een drin­gen­de nood­zaak om weer­stand te bie­den aan snel­heid, infor­ma­tie­cha­os en de hië­rar­chie van effi­ci­ën­tie ver­sus een­vou­di­ge genoe­gens en een neu­tra­le staat van ​‘niets­heid’ om ver­bin­ding te maken, indi­vi­du­e­le keu­zes te maken en ons als indi­vi­du bekwaam te voelen.

Ons ver­zet tegen over­ver­za­di­ging bestaat uit het vin­den van manie­ren om ver­bin­ding te maken met klei­ne niets­jes, na te den­ken over het idee van niets of niets te doen (van gebruiks­waar­de). Hoe meer niets we vin­den, hoe meer iets wordt.