Residenties

• 12.01 > 17.01.2026

Lente 2084. Een klein col­lec­tief van zes makers heeft elkaar gevon­den. Ze heb­ben een idee, tekst, vaar­dig­he­den… Ze heb­ben een ver­haal te ver­tel­len, maar op een of ande­re manier komt het maar niet op gang. Na een bij­na komi­sche reeks van soci­a­le en eco­lo­gi­sche omstan­dig­he­den wor­den ze ein­de­lijk gecon­fron­teerd met de enge waar­heid: ze zijn onzicht­baar… Een obsta­kel dat niet op te los­sen valt, zo lijkt het. Zegt het iets over hen, of over dege­nen die naast hen kijken? 

In een black box gevuld met ton­nen aard­ap­pe­len in alle moge­lij­ke maten, kleu­ren en sma­ken creëren we een klei­ne hyper­di­ver­se model­maat­schap­pij. Een decor of dui­de­lij­ke podi­um­ruim­te is er niet, ten­zij het publiek zelf, geplaatst in geïmproviseerde zit­plaat­sen en school­ban­ken. Het ver­haal begint tij­dens de repe­ti­tie van het col­lec­tief, die al vijf­tien jaar duurt… Op het eer­ste gezicht lijkt een bekend stuk van Luigi Pirandello als uit­gangs­punt te die­nen, maar daar blijkt docu­men­tair mate­ri­aal aan gekop­peld. De filo­so­fi­sche inslag van Pirandello’s stuk krijgt een meer poli­tie­ke invul­ling door het con­cept ​‘gezin’ te ver­bre­den tot het con­cept van ​‘maat­schap­pij’.

Gespeeld door een inter­na­ti­o­na­le cast van local en non-local acteurs, gedanst door diver­se fol­klo­ren, gezon­gen door gepen­si­o­neer­de ​‘lokals’ .…nodigt dit docu-sprook­je ons uit tot een kri­ti­sche kijk op de hui­di­ge inte­gra­tie­dy­na­miek en ​‘top-down’ gemeen­schaps­vor­men tech­nie­ken in Europa. Het opge­voer­de ​‘play within a play’, even absurd als het the­ma, wil de diep ver­an­ker­de inte­gra­tie­me­cha­nis­men in de heden­daag­se levens­stijl en het erf­goed in België ont­hul­len en her­o­ver­we­gen. Op het ein­de, nadat we in deze ​‘ene moge­lij­ke toe­komst’ zijn gedo­ken, nodi­gen we het publiek uit om mee aan te schui­ven bij het friet­kot aan de uit­gang van het the­a­ter… Want ​‘wij mogen toch trots zijn op onze patatjes!’