Residenties

• 19.10 > 21.10.2026

Hoe kun­nen we onze licha­men beschrij­ven als we geen taal heb­ben? In het Arabisch bete­kent ḥoub ​‘lief­de’ in al haar vor­men. De stam ح ب ب (‘ḥbb’) ver­wijst naar het zaad, de kern, dat­ge­ne wat het leven in zich draagt. Hier staat Ḥoub voor een zus­ter­lij­ke dia­loog tus­sen de poë­zie van Zaïneb Hamdi en de turn­ta­blism-prak­tijk van Soumaya Phéline Abouda. 

Puttend uit haar dicht­bun­del Où mon amour sera houb*, geeft Zaïneb Hamdi uiting aan pran­gen­de kwes­ties die bei­de kun­ste­naars aan­gaan: het zich opnieuw toe-eige­nen van niet-wit­te licha­men, hun talen en hun geschie­de­nis, het zich ont­trek­ken aan de ​‘sys­te­men van de Vaders’ en de wei­ge­ring van elke essen­ti­a­li­se­ring als machts­in­stru­ment. Ḥoub ont­vouwt deze poë­ti­sche woor­den in tafe­re­len, tus­sen beken­te­nis­sen en bezwe­rin­gen. Als echo wordt de live geor­ke­streer­de muziek ach­ter de draai­ta­fels een vol­waar­dig ver­haal, dat stem­men, tex­tu­ren en sam­ples decon­stru­eert en com­po­neert om de adem van het gedicht te begeleiden. 

Samen laten Zaïneb en Soumaya een leven­de taal zwe­ven tus­sen ora­li­teit en klan­ken. Ze roe­pen op tot dis­cur­sie­ve plu­ra­li­teit door bij elke voor­stel­ling een stem uit de poë­zie­we­reld op het podi­um uit te nodi­gen om, voor de duur van een tekst, een uniek ver­haal te laten weer­klin­ken in het hart van de voor­stel­ling. In een cir­kel­vor­mig, sci­en­ce­fic­ti­on­ach­tig decor dom­pelt Ḥoub het publiek onder in een artis­tie­ke, zin­tuig­lij­ke kruis­be­stui­ving waar­in poë­zie, muziek en stil­te de weg vrij­ma­ken voor luis­te­ren en geza­men­lij­ke vibratie.