Residenties

• 14.12 > 28.12.2020

“A Nublo” pro­beert twee ruim­tes over elkaar heen te leg­gen: het the­a­ter, een geslo­ten ruim­te gebouwd door en voor de mens, en een val­lei, een ruim­te die is getrans­for­meerd en gevormd door geo­lo­gi­sche en atmos­fe­ri­sche omstan­dig­he­den en vol­le­dig open is, een bui­ten­ruim­te.

Edurne Rubio en María Jerez zijn geïn­te­res­seerd in het ver­we­ven van deze ruim­tes, waar­door ont­moe­tings­pun­ten tus­sen de twee werel­den ont­staan en zo een tij­de­lij­ke der­de plek wordt gecre­ëerd, ana­chro­nis­tisch omdat deze tege­lij­ker­tijd voor­ou­der­lijk en futu­ris­tisch is, een spe­cu­la­tief stuk­je weten­schap (-fic­tie). Het gaat niet om het bou­wen van een sce­no­gra­fie om een natuur­lijk land­schap weer te geven, maar om het the­a­ter te zien als een land­schap, een plek die onder­he­vig is aan krach­ten en gebeur­te­nis­sen die het trans­for­me­ren.

​“A Nublo” is een uit­no­di­ging om het the­a­ter te begrij­pen als een gevoe­li­ge ruim­te. Een eco­sys­teem met een spe­ci­fie­ke topo­gra­fie en een bij­zon­de­re machi­ne­rie die zelf al pro­du­ceert. Licht, geluid en deze machi­ne­rie staan niet ten dien­ste van een cho­re­o­gra­fie, maar zijn de cho­re­o­gra­fie zelf. Hiervoor heb­ben Edurne & Maria samen­ge­werkt met licht­ont­werp­ster Leticia Skrycky en geluids­ont­werp­ster Charo Calvo.

Het publiek wordt actief onder­vraagd, het gaat niet zozeer om par­ti­ci­pa­tie, maar om samen zijn, in dezelf­de ruim­te in een staat van alert­heid, een peri­o­de van maxi­ma­le span­ning tot­dat de gebeur­te­nis, voor­speld door ondub­bel­zin­ni­ge teke­nen, daad­wer­ke­lijk plaats­vindt… of mis­schien ook niet. En in die ver­wach­ting wordt de toe­schou­wer gedwon­gen om bepaal­de logi­ca’s af te leren, om ​“min­der men­se­lijk” te zijn, om het feno­meen bin­nen te gaan als iemand die een esthe­ti­sche erva­ring bin­nen­gaat, iets dat niet kan wor­den vastgelegd.