Residenties

• 30.03 > 03.04.2026
• 05.01 > 10.01.2026
• 24.11 > 29.11.2025

In Água Viva pro­beert een actri­ce het onmid­del­lij­ke-nu vast te leg­gen. Ze bevindt zich in de cou­lis­sen op het podi­um en begint niet met spe­len. Haar gedach­ten gaan alle kan­ten op, maar ze pro­beert haar doel bij te hou­den: zich­zelf vol­gen in het nu. Haar onge­fil­ter­de gedach­te­stroom over leven en dood, tijd, olijf­bo­men en acte­ren zijn hyp­no­tisch en bevreem­dend. De tekst is een mist van woor­den waar­in het per­so­na­ge haar bestaan redu­ceert tot het zijn van een sub­stan­tie van de tijd.

Água Viva is een tekst geba­seerd op het gelijk­na­mi­ge boek van de Clarice Lispector. In het boek pro­beert de schrijf­ster via het schrij­ven zelf het heden te van­gen. Lieselotte onder­zoekt hoe ze dit con­cept kan door­trek­ken naar haar eigen prak­tijk: het schrij­ven over het hier-en-nu als paral­lel voor het spe­len van een per­so­na­ge in het the­a­ter. De tekst is uit­ge­groeid tot een onaf docu­ment, kent geen plot, noch struc­tuur en lijkt in zijn hui­di­ge vorm haast onspeel­baar. Na een jaar expe­ri­men­te­ren in het schrij­ven, gaat ze deze week voor het eerst aan de slag op de vloer met de onder­zoeks­vraag: welk acteer­spel kan de intro­spec­tie­ve tekst dragen?

Sinds janu­a­ri 2025 ver­diep­te Lieselotte zich in het lite­rai­re werk van Braziliaanse schrijf­ster Clarice Lispector. Naast haar belang­stel­ling voor Água Viva, schrijft Lieselotte ook eigen kor­te ver­ha­len waar­in de geest van Clarice Lispector aan­we­zig is. Aan de hand van deze tek­sten zoekt ze ook hoe ze haar voor­lief­de en fas­ci­na­tie voor Clarice zelf kan ver­ta­len naar het podium.